02 nov 2016

‘Ik heb ook dyslexie! Toch?’

0 Reacties

Het nieuws dat RamBam naar buiten bracht over de verkoop van dyslexieverklaringen klinkt mij niet vreemd in de oren. Helaas zijn er in mijn regio ook een aantal adressen waar je na een middagje praten en de betaling á paar honderd euro de deur uit kan lopen met een verklaring.

De eisen
Maar wanneer komt een kind in aanmerking voor een vergoed dyslexieonderzoek? De wettelijke eisen zijn duidelijk:
Een kind moet op 3 opeenvolgende cito momenten een E-score voor DMT (Drie Minuten Toets) halen of 3x een E-score bij cito spelling én 3x een D-score voor DMT.

En -en die en is heel belangrijk- het kind moet minimaal een half jaar gerichte hulp hebben gekregen, 3x per week, 20 minuten per keer, waarbij hij nog steeds een E-score voor lezen of een E-score voor spelling en D-score voor lezen heeft.

Dit alles moet in een kinddossier worden genoteerd en worden bijgehouden. Wanneer dit zorgvuldig wordt gedaan en de uitval blijft, dan pas kan er een vermoeden worden uitgesproken en een onderzoek worden aangevraagd. Scholen zullen dus moeten investeren in deze leerlingen. Zowel qua tijd als qua personeel.

Naleven van de eisen
Helaas worden deze eisen niet altijd nageleefd. Dit komt o.a. omdat het lucratief is om kinderen een dyslexieverklaring te geven. Vaak zit er dan een vervolgtraject aan vast van behandelingen wat het onderzoekinstituut natuurlijk ook weer inkomsten oplevert.

In mijn klas heb ik meegemaakt dat een kind stuiterend zijn dag doorkwam, omdat de ADHD nog niet ‘onder controle’ was en daardoor de instructie natuurlijk niet meekreeg, wel een verklaring kreeg. Of die ene keer dat een leerling binnen drie kwartier weer terugkwam en dat een week later zijn verklaring mij werd toegezonden. Dit alles zonder dat ik ook maar 1 minuut met de onderzoeker had gesproken of schoolresultaten op voorhand werden ingezien.

Gelukkig heb ik ook de andere kant meegemaakt: het dossier doorspreken en gedegen onderzoek waarbij er aandacht was voor het kind.

En het lichaam dan?
Maar dan is er nog iets anders naar waar gekeken moet worden: het lichaam. Want hoe vervelend is het als je ogen niet goed samenwerken waardoor je simpelweg de letters niet goed ziet? Waardoor het volgen van de leesregels je niet goed lukt? Waardoor je steeds hoofdpijn krijgt en uiteindelijk geen zin meer hebt om zorgvuldig te lezen en te schrijven?
Of omdat je lichaam bijvoorbeeld zoveel energie moet steken in het goed rechtop zitten waardoor je al vermoeid bent om bijvoorbeeld een leestaak uit te voeren?
Helaas wordt er ook bij de betrouwbare onderzoeksinstituten nog te weinig rekening gehouden met het lichaam. In Duitsland zijn ze daar al iets verder mee. Daar screenen ze de ogen wel. Het is een eerste stap in de goede richting.
Mijn wens
Mijn wens is dan ook dat een kind waarbij de ontwikkeling niet verloopt zoals je zou verwachten, de aandacht en de tijd krijgt die het nodig heeft. Dat er eerlijk wordt gekeken naar het gehele kind. Gelukkig kan dit binnen mijn praktijk, nu nog binnen de scholen. Maar ja, het is dan ook een wens…wie weet..ooit… 😉

[begin]

Reageer!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

UA-37553256-1